M a k e ★เหตุผลที่ใครสักคนจะกลัวหมา
posted on 16 Nov 2011 19:07 by pechinผมเป็นคนกลัวหมามาก ...
ตั้งแต่จำความได้ มันก็ตั้งแต่ประถมแล้วครับ ไอ้อาการกลัวหมาแบบขี้ขึ้นหัวเนี่ย
เคยถามแม่ แม่บอกว่าตอนเด็กๆน่าจะอนุบาล3 ผมโดนหมาเห่า แล้วก็ร้องไห้เลย ยังดีที่แม่อุ้มอยู่
ไม่งั้นผมคงนั่งร้องมันตรงนั้นไปอีกพักใหญ่(ซึ่งผมจำสถานที่ได้ มันคือหน้าเซเว่นแถวๆบ้านนี่เอง ...)
ตั้งแต่จำความได้ มันก็ตั้งแต่ประถมแล้วครับ ไอ้อาการกลัวหมาแบบขี้ขึ้นหัวเนี่ย
เคยถามแม่ แม่บอกว่าตอนเด็กๆน่าจะอนุบาล3 ผมโดนหมาเห่า แล้วก็ร้องไห้เลย ยังดีที่แม่อุ้มอยู่
ไม่งั้นผมคงนั่งร้องมันตรงนั้นไปอีกพักใหญ่(ซึ่งผมจำสถานที่ได้ มันคือหน้าเซเว่นแถวๆบ้านนี่เอง ...)
แปลกใจเหมือนกันครับว่า มันมีสาเหตุแค่นี้หรอวะ แต่เอาเถอะครับ มันคงฝังใจ ...
น้าและหลายๆเคยบอกผมว่า
"เวลาเจอหมา อย่าวิ่งนะ เดี๋ยวมันจะตาม มันคิดว่าเล่นด้วย" ...
"เวลาเจอหมา อย่าวิ่งนะ เดี๋ยวมันจะตาม มันคิดว่าเล่นด้วย" ...
ตอนประถมต้นผมจำอะไรไม่ค่อยได้นัก แต่ตอนประถมปลายนี่ดูชัดเจนมาก
โรงเรียนประถมของผม หมาแม่งเยอะมาก ...
(แม่งมีเยอะพอๆกับร้านขายของเลย...)
แต่ก่อนตอนประถมต้นก็ยังไม่อะไร เพราะยังไม่ต้องกลับเอง
แต่ตอนประถมปลายพอถึงเวลากลับเองทีไร แล้วไม่มีเพื่อนกลับด้วย(เพื่อนกลับไปก่อน)
ผมจะเดินเร็วกว่าปกติมาก(ถ้าวิ่งได้คงทำไปแล้ว แต่ติดตรงวิ่งแล้วหมาแม่งวิ่งไล่ ...)
จิตใจจะจดจ่ออยู่ที่วินมอไซค์ ที่ต้องเดินไปถึงให้เร็วที่สุด
โรงเรียนประถมของผม หมาแม่งเยอะมาก ...
(แม่งมีเยอะพอๆกับร้านขายของเลย...)
แต่ก่อนตอนประถมต้นก็ยังไม่อะไร เพราะยังไม่ต้องกลับเอง
แต่ตอนประถมปลายพอถึงเวลากลับเองทีไร แล้วไม่มีเพื่อนกลับด้วย(เพื่อนกลับไปก่อน)
ผมจะเดินเร็วกว่าปกติมาก(ถ้าวิ่งได้คงทำไปแล้ว แต่ติดตรงวิ่งแล้วหมาแม่งวิ่งไล่ ...)
จิตใจจะจดจ่ออยู่ที่วินมอไซค์ ที่ต้องเดินไปถึงให้เร็วที่สุด
เพราะรอบๆหมาแม่งเยอะมาก คนแถวนี้แม่งจะรักหมาอะไรกันขนาดนี้วะ ...
เพื่อนๆตอนประถมของผมจะรู้ครับ เรื่องโรคกลัวหมาขี้ขึ้นหัวของผมเนี่ย
เพราะมันแสดงออกมาชัดเจนมากเมื่อเจอหมา คือ เหงื่อไหล เดินไว
และจากที่พูดมากก็เงียบกริบ ชนิดที่ว่าต่อให้ชวนคุยแม่งก็ไม่คุย
เพราะมันแสดงออกมาชัดเจนมากเมื่อเจอหมา คือ เหงื่อไหล เดินไว
และจากที่พูดมากก็เงียบกริบ ชนิดที่ว่าต่อให้ชวนคุยแม่งก็ไม่คุย
เหตุการณ์ที่จำฝังแน่นเข้าไปในสมองน้อยๆกลวงๆของผม เกิดขึ้นตอนป.5ครับ
ตอนผมเดินไปเรียนศาสนา
(เออ ลืมบอก ผมอิสลามหว่ะ แต่ผมกลัวเพราะกลัวนะ ไม่ใช่เพราะศาสนาห้ามโดนน้ำลายหมา ...)
เรียนมาตั้งแต่ป.2แล้วครับ เรียนพร้อมกับหลักสูตรสามัญ(ไปเรียนตอนเย็น 5โมง-1ทุ่มครึ่ง)
เวลาไปก็ต้องเดินแหละครับ เดินไปประมาณ2ซอยก็จะถึงซอยโรงเรียน ก็เดินเข้าไปเรียน
ปัญหาอยู่ที่แม่งมีหมาอยู่2-3ตัว ที่หน้าซอยแรกครับ ...
แต่ก่อนยังไม่มีปัญหา แรกๆแม่มาส่ง ญาติๆมาส่ง หลังๆญาติก็เรียนจบกันเยอะ
ผมเลยต้องเดินไปคนเดียว ...
สุนัขที่ซอยแรกนั้น มันมีตัวนึง เป็นตัวเมีย แล้วเหมือนมันโรคจิตนิดๆ คือแม่มชอบเดินตามคน
แล้วถ้าเป็นผู้หญิงแม่มจะชอบไปดมใต้กระโปรง
...
(เออ ลืมบอก ผมอิสลามหว่ะ แต่ผมกลัวเพราะกลัวนะ ไม่ใช่เพราะศาสนาห้ามโดนน้ำลายหมา ...)
เรียนมาตั้งแต่ป.2แล้วครับ เรียนพร้อมกับหลักสูตรสามัญ(ไปเรียนตอนเย็น 5โมง-1ทุ่มครึ่ง)
เวลาไปก็ต้องเดินแหละครับ เดินไปประมาณ2ซอยก็จะถึงซอยโรงเรียน ก็เดินเข้าไปเรียน
ปัญหาอยู่ที่แม่งมีหมาอยู่2-3ตัว ที่หน้าซอยแรกครับ ...
แต่ก่อนยังไม่มีปัญหา แรกๆแม่มาส่ง ญาติๆมาส่ง หลังๆญาติก็เรียนจบกันเยอะ
ผมเลยต้องเดินไปคนเดียว ...
สุนัขที่ซอยแรกนั้น มันมีตัวนึง เป็นตัวเมีย แล้วเหมือนมันโรคจิตนิดๆ คือแม่มชอบเดินตามคน
แล้วถ้าเป็นผู้หญิงแม่มจะชอบไปดมใต้กระโปรง
...อืม มันจะประหลาดยังไง ผมจะไม่อะไรกับแม่งเลยนะ ถ้าแม่งไม่มายุ่งกับผม ...
วันนั้นเอง ขณะที่หนูน้อยPECHiN กำลังเดินกลับบ้าน หลังจากเน็ตเหนื่อยกับการเรียนศาสนา บลาๆๆ
เดินมาถึงซอยแรก หนูน้อยรู้ดีว่าซอยนี้มีอะไร จึงพยายามเดินแบบไม่สนใจอะไร และก้าวยาวๆ ...
ฉับพลันรู้สึกเหมือนมีอะไรมาสัมผัสบริเวณขา เหมือนจะเป็นลิ้นหมา อืมไม่หรอก คิดไปเองมั้ง
หันกลับไปมอง
...
เดินมาถึงซอยแรก หนูน้อยรู้ดีว่าซอยนี้มีอะไร จึงพยายามเดินแบบไม่สนใจอะไร และก้าวยาวๆ ...
ฉับพลันรู้สึกเหมือนมีอะไรมาสัมผัสบริเวณขา เหมือนจะเป็นลิ้นหมา อืมไม่หรอก คิดไปเองมั้ง
หันกลับไปมอง
...
555 มีหมาเลียขากูอยู่จริงๆด้วย 555 กูไม่ได้คิดไปเองเว้ยเห้ย
...
5พ่อมึงเส้! 
หมา! หมาจริงๆด้วย!! หมากำลังเลียขากู!!! 
อืมใจเย็นๆ ตั้งสติไว้ เดินไปช้าๆ เดี๋ยวแม่งก็เบื่อรสชาติขากูเองแหละ ...
...
อืม เดินมาห่างจากซอยนั้นนิดหน่อยละนะ จะยังตามมาอีกหรอ
...
อืม เดินมาห่างจากซอยนั้นเยอะละนะ
กูขอเหอะ มึงกลับไปที!!!
อืม โอเค จะถึงบ้านกูละ กลับไม่กลับเรื่องของมึงละนะ ... แต่มึงจะไม่กลับจริงๆหรอ
...
และแล้วผมก็ถึงบ้านครับ อา โล่งอก ฝันร้ายจบลงแล้ว หารู้ไม่ ว่าแม่งพึ่งเริ่มต้น
หมา! หมาจริงๆด้วย!! หมากำลังเลียขากู!!! อืมใจเย็นๆ ตั้งสติไว้ เดินไปช้าๆ เดี๋ยวแม่งก็เบื่อรสชาติขากูเองแหละ ...
...
อืม เดินมาห่างจากซอยนั้นนิดหน่อยละนะ จะยังตามมาอีกหรอ
...
อืม เดินมาห่างจากซอยนั้นเยอะละนะ
กูขอเหอะ มึงกลับไปที!!!
อืม โอเค จะถึงบ้านกูละ กลับไม่กลับเรื่องของมึงละนะ ... แต่มึงจะไม่กลับจริงๆหรอ
...
และแล้วผมก็ถึงบ้านครับ อา โล่งอก ฝันร้ายจบลงแล้ว หารู้ไม่ ว่าแม่งพึ่งเริ่มต้น
วันต่อๆมาก็ดำเนินไป ผมไปเรียนศาสนาตามปกติ ทุกอย่างดูโอเคไปหมด ...
แต่ทว่าตอนขากลับในอีกไม่กี่วันต่อมา
ในขณะที่ผมกำลังเดินกลับจากไปเรียนเหมือนเคย
และกำลังเดินผ่านซอยนั้นอีกครั้ง ผมก็ไม่คิดอะไร เดินก้าวยาวๆแบบที่เคยทำ
...
อืม รู้สึกมีอะไรอยู่ข้างหลัง คิดไปเองมั้ง คงไม่ใช่หมาหรอก คงกลัวจนหลอนแหละเน้อะ
แล้วมันก็เป็นแบบเดิมครับ ...
แม้ผมจะปลอบใจตัวเองว่าคิดไปเอง ...
แต่ทว่าตอนขากลับในอีกไม่กี่วันต่อมา
ในขณะที่ผมกำลังเดินกลับจากไปเรียนเหมือนเคย
และกำลังเดินผ่านซอยนั้นอีกครั้ง ผมก็ไม่คิดอะไร เดินก้าวยาวๆแบบที่เคยทำ
...
อืม รู้สึกมีอะไรอยู่ข้างหลัง คิดไปเองมั้ง คงไม่ใช่หมาหรอก คงกลัวจนหลอนแหละเน้อะ
แล้วมันก็เป็นแบบเดิมครับ ...
แม้ผมจะปลอบใจตัวเองว่าคิดไปเอง ...
ครั้งก่อนมันเลียขา ...
ทีนี้แม่งหันมาจ้องหน้าผมด้วย ราวกับจะบอกว่า
"เห้ยกูขอแดกขามึงได้ป้ะ"
...จ้องอยู่สักพักผมจึงหันไปคิดทบทวน ตอนนี้ที่ผมควรทำ มีอยู่3ข้อ
1.วิ่ง
2.วิ่ง
3.วิ่ง
ผมวิ่ง วิ่งสุดแรงราวกับกวางวิ่งหนีสิงโตที่จะไล่แดกมัน!
คำสอนของน้าและหลายๆคนผุดขึ้นมาในหัวให้ฉุกคิด
"เวลาเจอหมา อย่าวิ่งนะ เดี๋ยวมันจะตาม มันคิดว่าเล่นด้วย" ...
ผมวิ่ง วิ่งสุดแรงราวกับกวางวิ่งหนีสิงโตที่จะไล่แดกมัน!
คำสอนของน้าและหลายๆคนผุดขึ้นมาในหัวให้ฉุกคิด
"เวลาเจอหมา อย่าวิ่งนะ เดี๋ยวมันจะตาม มันคิดว่าเล่นด้วย" ...
และแม่งก็เป็นดังคำสอนของน้าจริงๆ ...
แม่งวิ่งไล่กวดผม ... !!!
ผมจำได้ว่า วิ่งมาจนเกือบถึงบ้าน แล้วจึงหยุดหันไปมอง
อืม...มันไม่ตามแระ เย้! เช็ดโด้!! กูรอดแล้วว้อยยยยย!!
วันต่อมาผมไม่กล้าไปคนเดียวแล้ว จึงให้แม่พาไปส่ง
ทุกอย่างราบรื่น ...
จนถึงซอยมรณะนั่น ...
ไม่เป็นไร มากับแม่ มันคงไม่กล้าทำอะไรหรอก อย่างน้อยก็มีผู้ใหญ่อยู่ด้วยนี่นะ ...
ผมคิดผิดอีกแล้วครับ ...
ทันทีที่ก้าวเข้ามาในเขต เหมือนเสือที่เล็งเหยื่อของมันมานานและได้โอกาสที่จะเข้าขย้ำ ...
แม่งวิ่งไล่กวดผมเลยครับ ...
ผมวิ่งไปหลบหลังแม่ เพราะหวังว่ามันคงจะหยุดตาม หรือเกรงใจว่ามีผู้ใหญ่อยู่ ...
มันวิ่งไล่ผม แม้ว่าผมจะวิ่งไปหลบหลังใคร หรือวิ่งวนรอบอะไร ...
กูไปทำไรให้มึงเนี่ย กูไปฆ่าญาติๆมึงตอนหนายยยยย!!!
กูไปทำไรให้มึงเนี่ย กูไปฆ่าญาติๆมึงตอนหนายยยยย!!!
วุ่นวายอยู่พักใหญ่ ก็มีเจ้าของร้านแถวๆนั้นมาช่วยหยุดมัน อา ขอบคุณครับ ขอบคุณจริงๆ!
แล้วผมก็ฝังใจกลัวหมาขี้ขึ้นสมองยิ่งกว่าเดิมตั้งแต่ตอนนั้นครับ
(ตอนนี้คิดว่าลดลงเยอะแล้วแต่จริงๆแม่งเท่าเดิม
)
(ตอนนี้คิดว่าลดลงเยอะแล้วแต่จริงๆแม่งเท่าเดิม
) เอาจริงๆ ผมมารู้ที่หลังครับ ว่าหมาตัวนั้นมันเชื่องและชอบเล่นกับคน
ผมคงผิดเอง ที่ไปเห็นว่ามันจะมาแดกผม ทั้งๆที่มันแค่เล่นด้วย
แต่ถึงจะรู้แบบนั้น
ผมคงผิดเอง ที่ไปเห็นว่ามันจะมาแดกผม ทั้งๆที่มันแค่เล่นด้วย
แต่ถึงจะรู้แบบนั้น
...
ผมก็ยังกลัวแม่งอยู่ดี
หมาตัวนั้นทำให้ผมไม่กล้าไปโรงเรียนอีกพักใหญ่ๆ
(เกือบ2เดือน ... เวลาเรียนแทบไม่พอ - -")
ถ้าให้อยู่ด้วยอะพอรับได้ครับ แต่ถ้ามากกว่านั้น ...
ปล.เจอหมาห้ามวิ่งนะครับทุกคน ...
edit @ 16 Nov 2011 20:35:44 by pechin
Tags: กลัว, กู, หมา7 Comments
